HISTORIA
Największą osadą leżącą w centrum Półwyspu Helskiego jest niewątpliwie Jastarnia. W tej dużej miejscowości latarnię morską zbudowano dopiero w
1938 roku. Usytuowana została vis-a-vis portu, ale po przeciwnej stronie osady, nad brzegiem morza, na dość wysokiej wydmie. Jej światła widoczne są dla statków płynących wzdłuż półwyspu, pomiędzy Rozewiem a Helem . Wybudowano ją w ciągu niespełna dwóch lat. Otrzymała bardzo nowoczesną aparaturę zasilającą, sprowadzoną ze Szwecji. Jednak zaledwie po pierwszych próbach uruchomienia, wojna brutalnie przerwała jej działalność. Podobnie jak sąsiednią latarnię w Jastarni-Borze (wybudowaną w 1872 roku, a wygaszoną w roku 1936, po oddaniu do użytku nowoczesnej latarni na Górze Szwedów – żołnierze polscy, broniący półwyspu helskiego, wysadzili w powietrze. Niemcy mogli bowiem wykorzystywać wyniosłą wieżę jako punkt namiarowy dla artyleri swoich pancerników, Schleswig-Holstein i Schlesien, kotwiczących na zatoce Gdańskiej. Dzisiaj po pierwszej blizie pozostały tylko fundamenty.W roku 1950 na miejscu ruin wybudowano nową latarnię. Użyto w tym celu kolumny buczka mgłowego, postawionej ongiś u stóp latarni Stilo (leżącej pomiędzy Rozewiem a Czołpinem).
DANE TECHNICZNE
Najniższa latarnia polskiego wybrzeża. Na niewysokim (ok. 2 m.) betonowym budyneczku z wejściem do latarni (podstawie) umieszczono rurową konstrukcję z połączonych śrubami elementów. Rury spajane widocznymi nitami. W ścianach wieży okrągłe bulaje.
Malowanie: białoczerwone, szerokie pasy poziome (trzy czerwone, w tym laterna; dwa białe). Dziesięciokątna laterna zwieńczona jest stożkowym daszkiem. Wokół laterny galeryjka z rurowym relingiem.
Wysokość światła ponad wodą – 22 m, wysokość wieży – 13.3 m, zasięg – 15 Mm (ok.27.7 km)
Światło – przerywane grupowe, okres – 20.0 s (światło 9.0 s, przerwa – 7,0 s, światło 2.0 s, przerwa 2.0 s)
Współrzędne: 54°42′06” szer.N, 18°41′05” dług.E
